Nid blog arferol yw hwn sy’n rhoi awgrymiadau neu arweiniad cam wrth gam i chi am sut i roi blaenoriaeth i’ch hunan-ofal. Ond yn hytrach mae’n flog am beth yw ystyr hunan-ofal personol i mi.
Hunan-ofal. Yr hyn dwi’n ei ddarllen wrth weld y gair ydi ‘hunanol’. Mae fel petai bod ‘na larwm yn canu yn fy mhen yn sgrechian “Ti’n hunanol”, “Cywilydd arna chdi am roi blaenoriaeth i ti dy hun”, “Am hunanol am beidio gwneud yr hyn, llall a’r arall”. A mae’r teimlad hunanol yna wedyn yn troi i euogrwydd.
Mae’r teimladau a’r meddyliau hyn ond yn berthnasol i fy hunan-ofal personol i. Pan dwi’n meddwl am hunan-ofal pobl o fy nghwmpas dwi’n taflu pob math o awgrymiadau a syniadau atyn nhw fel eu bod nhw yn gwneud popeth posibl i edrych ar ôl eu hunain. Ond mae’n stori wahanol pan mae’n dod i fi fy hun.
Mae iselder yn aml yn fy llorio a mae hynny yn ei hun yn gwneud i mi deimlo yn hunanol ac yn euog. Mae ceisio bod yn hunan-ofalgar ar ben hynny bron yn amhosibl.
Tydi fy meddwl byth yn dawel. Dwi’n gyson yn ymladd fy hun yn erbyn yr holl sy’n mynd rownd a rownd yn fy mhen ac mae ceisio taflu strategaethau hunan-ofal i mewn i’r gymysgedd honno yn troi yn llanast. Dwi’n meddwl amdano fel y broses o wneud cacan; – pan mae’r cynhwysion i gyd yn y fowlen ond mae’r micsar yn troi yn rhy gyflym a mae’r blawd yn cael ei daflu i bobman a mae’r gegin yn llanast. Y cynhwysion ydi fy meddyliau a’r gegin ydi fy mhen.
Darllenwch fwy ar wefan meddwl yma