Daeth Siôn i arfer yn y diwedd. O’r blaen, roedd tawelwch ei dŷ yn beth byw, trwchus, a fyddai’n bygwth ei fygu gyda phwysau absenoldeb unrhyw dwrw. O’r blaen, byddai sŵn y pibellau dŵr yn ffrwtian neu’r gwres canolog yn clicio yn y boiler yn ddigon amdano, bron – y synau bach yma oedd mor uchel mewn tŷ mor wag. Ond daeth Siôn i arfer. Dechreuodd gadw’r radio ymlaen drwy’r amser er mwyn cael clywed y lleisiau, ac yn y bore bach ac ynghanol nos, pan fyddai’r tawelwch ar ei fwyaf milain, gofynnai’n glên i Alexa am gwmni ryw gân. Daeth o hyd i ffyrdd bach o ymdopi gyda’r unigrwydd. Roedd o’n iawn.
Ystyriodd brynu cerdyn San Ffolant iddi.
Dim ond ystyried, a ddim o ddifri. Gwyddai na fyddai o byth yn gwneud go-iawn, daeth y syniad i’w ben ryw fore Sul wrth iddo roi ei ddillad yn y peiriant golchi, a gweld yr un hosan roedd hi wedi ei gadael yma yn dal ar y silff yn ymyl y powdr golchi a’r Vanish. Fe ddylai o daflu’r hosan, mae’n siŵr, ond roedd rhywbeth am ei natur gyffredin, bob dydd oedd yn ei wneud o’n anodd. Doedd o ddim yr un fath â’r crysau y prynodd hi iddo, neu’r llun a gafodd o’n anrheg ’Dolig ganddi oedd ar wal y gegin fach – roedd hosan yn rhyfeddol o bersonol. Gallai Siôn ddychmygu ei llais yn gofyn, mewn rhuthr, fore dydd Llun a hithau wedi codi’n hwyr: ‘Wyt ti ’di gweld ‘yn hosan i? Ga’i fenthyg dy sana’ di?’