Dwi wastad wedi meddwl y byddwn i’n cael plant ryw ddydd. Pan ddechreuodd rai o fy ffrindiau gael plant yn eu hugeiniau, nes i gymryd yn ganiataol y byddwn i’n neud yr un peth. Daeth y syniad hyd yn oed yn agosach at realiti pan briodais i ddwy flynedd yn ôl, ac yna pan wnes i droi’n 30 oed y llynedd. Yna ym mis Chwefror eleni, ffindes i mas mod i’n feichiog.
Ar ôl mis, wrth i ni fynd mewn i’r cyfnod clo, fe gollais i’r babi. Anfonodd yr ysbyty fi adre i golli’r babi’n naturiol oherwydd y sefyllfa gyda Covid. Doedd braidd dim cymorth, na syniad o beth i’w ddisgwyl, jyst ‘go home, relax and it’ll happen naturally’. Ond hyd yn oed yn y cyfnod byr iawn hwnnw o fod yn feichiog, gwaethygodd fy iechyd meddwl yn sylweddol. Oni’n cael meddyliau tywyll iawn, yn crio drwy’r amser, ac yn methu codi o’r gwely. Dwi ddim wedi teimlo mor wael â hynny ers degawd.
Mae gen i iselder a gorbryder, a hynny ers fy arddegau. Dwi wedi treulio fy ugeiniau’n dod o hyd i ffyrdd i’w rheoli, ac mae rheiny’n cynnwys meddyginiaeth, ymarfer corff, cadw’n brysur, a therapi. Dwi wedi bod mewn lle da ers blynyddoedd, wel on an even keel, beth bynnag. Felly roedd dychweliad sydyn y teimladau erchyll fel tunnell o frics. Ryw wythnos ar ôl i mi golli’r babi, dechreuais i deimlo’n normal eto, o leiaf yn feddyliol. Wrth gwrs roeddwn i’n drist, ond doeddwn i methu â helpu’r ymdeimlad o ryddhad. Ac yna’r sylweddoliad nad oedd cael babi yn rywbeth oeddwn i’n gyffrous amdano mwyach, ond yn hytrach rhywbeth oedd yn codi ofn arnaf.
Darllenwch fwy ar wefan meddwl yma